ای کاش زبان نگاهم را می دانستی
و با این همه سکوت
مرا به خاموشی متهم نمی کردی
کاش می دانستی من همیشه
با زبان چشمانم با تو سخن می گویم
چشمانی که از ندیدنت
سیل ها دارند برای جاری ساختن
سخن ها دارند برای گفتن
غزل ها دارند برای از تو سرودن و
عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن
کاش می دانستی که من تو را
دوست دارم
کاش می دانستی....
چه کسی پاسخ گوست؟/// چه کسیهست که روشنکند اینذهنمرا/// و بگوید که چرا؟/// کوله پشتی هامان پر از حرف قشنگ/// حرف ها رنگ به رنگ/// و دریغا که به هنگام عمل/// مشت هامان خالی است/// از همین روست که هنگام شعار /// هرچه مشت است گره خورده و بسته ست /// چشم ها هم خسته ست چه کسی پاسخ گوست؟/// ما چه کردیم به جز چند شعار و شب شعر؟/// خوردن کیک و سن ایچ/// یک تجمع سر پیچ/// و تحصن و همایش/// و آخر هم هیچ...../// چشم وا کن و ببین !!/// دور فکر من و تو/// حلقه های کپک است/// دست هامان همگی بی نمک است /// همتی باید کرد/// تا که آدم بشویم/// دست برداریم ز شعر و زشعار/// ز قیافه ز اِفه/// همتی باید کرد/// مطمئنباش که حلمیشود این معضلعدل/// اگر آدم بشویم/// مطمئن باش که آن پیرزن کور و فقیر/// آن پسر بچه ی تنها و یتیم/// فقر را می فهمند/// عدل را می دانند/// قصه ی ما را هم/// از همین روست به ما می خندند/// من و تو آمده ایم/// تا که انسان بشویم/// تا که بگشاییم بند ها از پی هم/// عدل یعنی ز تعلق ز منیت همگی وا بشویم /// عدل یعنی پر پرواز پرستو بشویم/// عدل یعنی من و تو ما بشویم/// عدل یعنی که نقاب از رخ خود بر بکشیم/// عدل یعنی که بخواهیم که آدم بشویم///




















